top of page
Search

Bir Çocuğa Verdiğimiz Tanım, Onu Ne Kadar Anlatır?

Writer: Merve Cakir
Merve Cakir
Oct 1
2 min read

Updated: Oct 19



Çocuğun her davranışı bizimle ilgili değildir.


Çocuk itiraz ettiğinde, dikkati başka bir yere yöneldiğinde ya da bizim beklediğimiz gibi davranmadığında, bunu kolayca kendimize dönük okuyabiliriz.


“Beni dinlemiyor.”

“Bana karşı geliyor.”

“Bunu bilerek yapıyor.”


Oysa çocuk o anda bize bir mesaj vermeye çalışmaktan çok, kendi ihtiyacının, gelişim düzeyinin, merakının ya da öğrenme sürecinin içinde olabilir.


Bunu fark ettiğimizde davranışı hemen üzerimize almak yerine, bir adım geriden bakabiliriz.


Tepki vermeden önce gözlemleyebiliriz.


Bir çocuğu bugün belli bir şekilde görmemiz de onun hep öyle kalacağı anlamına gelmez.


Çünkü çocuk değişir.


İhtiyaçlar değişir. İlgi alanları değişir. Kendini ifade etme biçimi değişir. Dün zorlandığı bir şeyi yarın başka türlü karşılayabilir.


Ama bazen çocuk değişirken bizim onun hakkında oluşturduğumuz fikir değişmez.


“Çekingen.”


“İnatçı.”


“Dikkatsiz.”


“Çok hassas.”


“Lider ruhlu.”


Bir davranış zamanla bir tanıma, tanım da çocuğa baktığımız bir filtreye dönüşebilir. Sonra farkında olmadan çocuğun yaptıklarını o tanımı doğrulayacak şekilde görmeye başlayabiliriz.


Belki sorun etiketin olumlu ya da olumsuz olması da değildir.


Sorun, yaşayan ve değişen bir çocuğu sabit bir tanımın içinde görmeye başlamaktır.


O etikete daha az tutunduğumuzda ise başka bir ihtimal ortaya çıkar:


Çocuğu, dün hakkında düşündüklerimizden bağımsız olarak bugün yeniden görebilmek.


Çünkü her çocuk dünyayı aynı şekilde algılamaz, aynı şeylerden etkilenmez, aynı hızda ilerlemez. Bizim için doğru olanın onun için de aynı biçimde doğru olacağını varsaydığımızda, karşımızdaki çocuğu görmek yerine kendi ölçümüzü görmeye başlayabiliriz.


Belki de rehberliğin en zor taraflarından biri tam olarak budur:


Kendi doğrumuzu kaybetmeden, onu çocuğun tek doğrusu haline getirmemek.


Ve sevgi de belki burada başka bir anlam kazanır.


Çocuğu hiç yönlendirmemek ya da her davranışını olduğu gibi bırakmak değil; onu değiştirmeye çalışmadan önce gerçekte ne olduğunu görebilecek kadar merakla bakabilmek.


Bunun için yalnızca çocuğa bakmak yetmez.


Kendi beklentilerimize, korkularımıza, geçmiş deneyimlerimize ve “bir çocuk nasıl olmalı?” sorusuna verdiğimiz cevaplara da bakmamız gerekir.


Çünkü bazen çocuğa baktığımızı düşünürken, aslında kendi geçmişimizin içinden ona bakıyor olabiliriz.


Ve belki bir çocuğu gerçekten görmeye başladığımız yer tam da burasıdır:


Ona verdiğimiz ismin ötesine geçip, bugün karşımızda kim olduğunu yeniden merak ettiğimiz yer.

 
 
 

Comments


bottom of page